Następnego dnia spływu minęliśmy w oddali ruiny zamku w Janowcu i dopłynęliśmy do Kazimierza Dolnego. Trafiliśmy na długi weekend majowy więc tylko, spragnieni troszkę cywilizacji, zjedliśmy obiad w knajpie, zakupiliśmy czapki zimowe i bez żalu pożegnaliśmy wystrojone tłumy spacerowiczów. Pasażerowie statków wycieczkowych i łodzi wikingów patrzyli na nasze kajaki ze zdziwieniem, niedowierzaniem czy nawet przerażeniem, ale my powiosłowaliśmy z radością dalej. Dzień był słoneczny choć nadal towarzyszył nam lodowaty, silny wiatr – typowy „ruski wyż”. Po chwili… zaczął sypać śnieg! Optymistycznie stwierdziłem, że w zasadzie taki opad jest lepszy niż deszcz bo tak nie moczy i zgrabiałymi dłońmi mocnej chwyciłem wiosło. Skierowaliśmy się w stronę zachodzącego słońca wybierając na biwak zadrzewioną (i zamieszkałą przez dzikie zwierzęta – jak okazało się w nocy) wysepkę przed Dęblinem. W nocy temperatura spadła do -5 stopni, zamarzł nam kajak i bardzo przydały się zakupione czapki. Spaliśmy pookrywani warstwami ciuchów wsłuchując się w odgłosy walk drapieżników. Niesamowite przeżycie!

Rano, korzystając ze słońca i flauty wykąpaliśmy się! Tak, tak, w Wiśle. Woda na tym odcinku była przejrzysta i bezwonna, a przewiosłowane kilometry i poranne promienie słońca dodatkowo zachęciły nas do kąpieli. Odświeżeni skierowaliśmy kajaki w stronę kolejnej dużej elektrowni nad Wisłą – Kozienice. W okolicach wsi Tarnów wpłynęliśmy w malowniczą, wąziutką odnogę Wisły. We wsi tradycyjnie splądrowaliśmy sklep i zwiedziliśmy okolicę.

Ostatniego dnia spływu minęliśmy ujście Pilicy. Za Otwockiem na brzegach pojawili się wędkarze i plażowicze. Od Góry Kalwarii, na brzegach już prawdziwe tłumy. Powoli zaczęła docierać do nas myśl, że to już koniec naszego spływu. Kajakową wyprawę skończyliśmy pod mostem siekierkowskim.

Choć od tego spływu upłynęło już kilka lat często wspominam ze znajomymi te chwile spędzone w kajaku na Wiśle i wciąż noszę się z zamiarem powtórzenia tej trasy, może w troszkę liczniejszym składzie. Pokonanie odcinka z Krakowa do Warszawy zajęło nam 7 dni. Nasz dzienny przebieg wahał się między 50 i 80 kilometrów. Można tą trasę przepłynąć w krótszym czasie jeśli dysponuje się kajakami lepiej przystosowanymi do pływania po dużych akwenach. Jednak ja wychodzę z założenia, że pływam tym, co w danym momencie mogę zdobyć, poza tym nie miała to być olimpiada a, jak mawiał Puchatek, „Przyprawa” (czyli przygoda i wyprawa).

Wszystkim kajakarzom posiadającym nieco doświadczenia polecam tą trasę. Wisła pokazuje nam zupełnie inne oblicze, którego nie sposób poznać nawet mieszkając w mieście nad tą rzeką. Często zaskakuje pięknymi krajobrazami i perspektywą miast oglądanych z kajaka, jak również naprawdę dziką przyrodą. Podkreślam jednak konieczność dobrego przygotowania sprzętowego, przemyślanego zaopatrywania się w produkty spożywcze (w tym wodę pitną! Z Wisły pić się nie odważyłem.) i przede wszystkim odpowiedni dobór ekipy na taki spływ.

Postanowiliśmy popłynąć we trójkę, na dwuosobowym składaku i polietylenowej jedynce, zaczynając nasz spływ w Krakowie a kończąc w Warszawie. Przygoda nasza rozpoczęła się na Salwatorze gdzie zdecydowaliśmy zwodować i zapakować kajaki. Zajęło nam to dłuższą chwilę ponieważ gratów do zabrania było sporo (pomimo map i wstępnego „rozpoznania terenu” musieliśmy być przygotowani na różne ewentualności w tym brak sklepów czy skrajne warunki pogodowe). Początek maja to dobry czas na dłuższy spływ kajakowy, trzeba jednak pamiętać, że temperatura w nocy nierzadko spada poniżej zera a i pogoda w ciągu dnia potrafi być kapryśna.

Wisła w Krakowie przypomina raczej zalew niż rzekę, więc kajakarze muszą się uczciwie napracować żeby wydostać się z miasta. Warto jednak się trochę napocić i „pozwiedzać” Kraków z wody – zabytki prezentują się w zupełnie innym świetle a kajakarz z wyższością patrzy na tłumy pieszych turystów ociekające potem pod Wawelem.
Pływając kajakiem po dużych rzekach gdzie przebiegają szlaki żeglugowe warto znać podstawy prawa wodnego i pamiętać o kamizelkach asekuracyjnych. Posiadanie kamizelek jest konieczne, jeśli chcemy skorzystać ze śluzy, jak np. śluza Dąbie, przez którą wypłynęliśmy z Krakowa.

Dalej podziwialiśmy widok odległych przemysłowych dzielnic Krakowa, pozostawiając w końcu w oddali elektrociepłownię Łęg i Hutę im. T. Sędzimira. Przed nami pojawiła się kolejna śluza, Przewóz, niestety nieczynna z powodu niskiego stanu wody. Kajaki przenieśliśmy lewym brzegiem i dalej popłynęliśmy wąską, 20 metrową Wisłą, pomiędzy wałami przeciwpowodziowymi. Po drodze mijaliśmy nieczynne już pogłębiarki i barki w portach widmo. Trafiła się też miła niespodzianka w postaci kamienistego bystrza. Obserwowaliśmy z kajaka malownicze pagórki i skarpy oraz dużą ilość dzikiej zwierzyny buszującej nad brzegami rzeki.

W ciągu pierwszego dnia pokonaliśmy kajakami około 80 kilometrów, co jak na pierwszy dzień nawet dla doświadczonych kajakarzy jest niezłym wynikiem.
Kolejnego dnia minęliśmy ujście Dunajca, rzeka poszerzyła się, brzegi stały się bardziej dzikie, pojawiły się mielizny. Spotkaliśmy też pierwszy prom górnolinowy, który był dla nas znakiem orientacyjnym i urozmaiceniem na rzece. W Nowym Korczynie dobiliśmy kajakami do lewego brzegu żeby uzupełnić zapasy i ugotować obiad. Potem wiosłowaliśmy bez przeszkód do wieczora. Pogoda dopisywała, ale wzmógł się wiatr i przeczuwaliśmy nadchodzącą zmianę, niestety na gorsze. Rozbiliśmy obozowisko przed Połańcem i zmęczeni padliśmy do spania. Nie na długo… W nocy obudziła nas potworna burza. Wstaliśmy umocować nasz dom i sprawdzić czy kajaki nie wyrwały się na wolność. Wichura targała naszym domem całą noc, więc o poranku nie należeliśmy do najbardziej wyspanych ludzi na świecie.

Rano popłynęliśmy w stronę widocznych z daleka kominów elektrowni w Połańcu. Rzeka rozlała się szeroko a brzegi stały się zadrzewione. Wiał niestety silny wiatr, który utrudniał nam wiosłowanie czy utrzymywanie stałego kursu i wymagał dodatkowego nakładu sił. Zbliżyliśmy się do progu spiętrzającego, o którym informują znaki widoczne na brzegach. Dobiliśmy do prawego brzegu i udaliśmy się na rekonesans. Za progiem tworzy się silny odwój od brzegu do brzegu, dodatkowo pionowe murki uniemożliwiają asekurację miejsca, więc zdecydowaliśmy się na przenoskę. Dalsza część dnia upłynęła nam na walce z porywistym wiatrem i falą przelewającą się przez kajaki. Zrobiliśmy przerwę w Tarnobrzegu, gdzie blisko nad rzeką jest sklep. Ugotowaliśmy zupę i ubraliśmy na siebie kolejne warstwy. Niby maj a temperatura jak w marcu… Pod wieczór dotarliśmy do Sandomierza, który oglądnęliśmy tym razem tylko z kajaków i powiosłowaliśmy dalej zadowoleni, że bezlitosny wiatr ustał i nie wyrywa nam już wioseł z dłoni. Przy ujściu Sanu Wisła poszerza się dwukrotnie, przed Zawichostem pojawiają się małe piaszczyste wysepki i na jednej z nich wylądowaliśmy na nocleg.

to be continued

Mógłbym, oczywiście, kupić dwa kajaki, dla siebie i rodziny, ale problem polega na tym, że jesteśmy raczej towarzyscy i na spływy wybieramy się zawsze w szerszym gronie. Nie mogę przecież zabezpieczyć sprzętu dla wszystkich krewnych i znajomych królika. Tak czy inaczej wypożyczalnia kajaków jest zawsze koniecznością.

Druga kwestia to transport. Kajaki można co prawda transportować na bagażnikach dachowych co większych aut, ale podróżowanie przez pół Polski, kawalkadą tak objuczonych samochodów nie jest moim wymarzonym zajęciem. Inwestowanie w przyczepę też jakoś mi się nie uśmiecha. Dodatkowo problemem jest powrót z miejsca zakończenia spływu. Autostop, transport publiczny, rozstawianie samochodów? Ćwiczyłem wszystkie warianty i uważam, że dobra wypożyczalnia kajaków, która zabierze kajaki i kierowców w górę rzeki to wariant o wiele wygodniejszy.

Ostatnie sprawa to przechowywanie sprzętu. Po sezonie kajaki i ewentualnie przyczepę trzeba przecież gdzieś trzymać a nie każdy, w tej liczbie i moja skromna osoba, ma takie możliwości. Wielokrotnie rozważałem ten temat i plusów ujemnych jakoś zawsze było więcej. Dlatego kajaki na razie wolę wynajmować. Tylko kajaki, bo wiosła i resztę sprzętu nabyłem na własność, drogą kupna.

Zdaję sobie sprawę, że ocena każdej trasy jest mocno subiektywna i poza faktyczną malowniczością zależy od tak trudnych do zmierzenia czynników jak pogoda czy towarzystwo. Po prostu lepiej oceniamy rzekę, na której dobrze się bawiliśmy. W przypadku Liswarty pewnie jest podobnie. Jakby nie było oceniam ją bardzo wysoko. Jest bez wątpienia jedną z moich ulubionych rzek i chętnie tu wracam na kajaki.

Spływ kajakowy Liswartą to niezwykle atrakcyjny pomysł na weekend. Trasa jest bardzo urozmaicona. Sporo tu naturalnych przeszkód, bystrzy, zwalonych drzew. Rzeka ma naturalny charakter, pokręcone koryto i na pewno nie pozwala się nudzić. Do tego jest tu po prostu bardzo ładnie. Malowniczość tego szlaku jest dla mnie bezdyskusyjna. Cywilizacji tu jak na lekarstwo a nawet jak coś wzniesionego ludzką ręką pojawia się za zakrętem to harmonizuje z krajobrazem. Przykładem przepiękny młyn w Troninach czy kamienny wiadukt kolejowy za Zawadami.

Niestety szlak kajakowy Liswarty jest bardzo krótki. Wprawni kajakarze bez problemu dopłyną z Dankowa do Kul w jeden dzień. W widłach Liswarty i Wartą można zaplanować nocleg. Dobra wiadomość jest taka, że nie musimy tu kończyć. Na nasze kajaki, czeka najładniejszy fragment Warty. Spływ kajakowy Liswartą i Wartą to jedna z najciekawszych propozycji wypoczynku z wiosłem w ręku w tej części Polski.

Nie wiem jak wygląda Warta w dolnym biegu. Pewnie z grubsza tak, jak ją sobie wcześniej wyobrażałem; kajaki muszą tam uważać na większe jednostki. Mnie udało się zaliczyć w sumie sto kilkadziesiąt kilometrów poniżej Częstochowy. Całość oceniam bardzo pozytywnie, choć przyznać muszę, że pierwsze kilometry za Częstochową nie zrobiły na mnie dobrego wrażenia. Niby wszystko grało, rzeka była okej, krajobraz ładny, trafiały się nawet jakieś wapienne ostańce słusznych rozmiarów, ale coś sprawiało, że było ponuro i niefajnie. Na szczęście potem było duuuużo lepiej a stukilometrowy fragment Ważne Młyny – Burzenin uważam za jeden z ładniejszych, jakie dotąd przepłynąłem.

Warta na tym odcinku faktycznie jest dość szeroka, ale za to niezwykle malownicza. Sporo tu lasów, piaszczystych brzegów i skarp. Koryto wije się wdzięcznie obdarowując kajakarzy całym mnóstwem zatoczek i wysp. Przy niskiej wodzie trzeba szukać głównego nurtu lub burłaczyć kajaki przez liczne wypłycenia. Spływy kajakowe i tutaj robią się coraz bardziej popularne. Najwięcej kajaków pływa chyba od Działoszyna, gdzie zaczyna się wyjątkowo ładny fragment Załęczańskiego Przełomu. Jedynym mankamentem górnego biegu Warty jest relatywnie duża liczba przeszkód w postaci działających lub częściowo rozmytych konstrukcji hydrotechnicznych. Niektóre są do przepłynięcia, inne bezwzględnie trzeba sobie darować przenosząc kajaki brzegiem. Na plus trzeba za to zapisać sporą liczbę działających nad rzeką ośrodków turystycznych, co w tej części Polski wcale nie jest takie oczywiste. To dobra informacja dla planujących rodzinny lub firmowy wyjazd na kajaki w wersji „komfort”, ze spaniem pod dachem.

Polecam Wartę wszystkim entuzjastom spływów kajakowych. Jeśli szukamy pomysłu na jedno- lub dwudniową wycieczkę proponuję Załęczański Park Krajobrazowy, ze startem w Działoszynie. Dla tych, którzy na kajaki, chcą jechać na dłużej mam inne rozwiązanie. Świetnym pomysłem jest zaczęcie spływu na Liswarcie, lewobrzeżnym dopływie Warty. Po dniu lub dwóch spływu Liswartą, kontynuujemy zabawę na najpiękniejszym fragmencie Warty. A dlaczego polecam Liswartę? O tym wkrótce.

Przede wszystkim polietylenowe. Na szklakach przepłynąłem setki kilometrów, zawdzięczam im wiele pięknych wspomnień, ale już dość. Miejsce szklaków jest w z muzeum. Głównie dlatego, że dużo lepiej pływa się z suchym tyłkiem. Wiem jak pływać, żeby nie uszkodzić kajaka, ale co z tego? Wiem, też jak łata się szklaki, ale już nie chce mi się tego robić, zwłaszcza na krótkich wypadach. Kajaki polietylenowe dają gwarancję szczelnego kadłuba i bardzo sobie to chwalę.

Druga rzecz to otwarty kokpit. Jestem dużym facetem z chorym kolanem i nie w smak mi wciskać się do mizernego otworku w pokładzie. Muszę mieć łatwy dostęp do wnętrza kajaka. Otwarty kokpit to łatwe wsiadanie, pakowanie i zajmowanie wygodnej pozycji z kolanami zgiętymi pod dowolnym kątem. Że nie da się zamontować fartucha? Trudno. Nie pływam z fartuchem.

Ostatnia sprawa to rozmiar. Size does matter! Ze wzmiankowanych wyżej powodów wybieram kajaki duże, szerokie, z wygodnymi siedzeniami. Co więcej, nawet, gdy płynę sam wolę płynąć kajakiem dwuosobowym. Pływanie dwójką niewiele się różni od pływania jedynką a zyskuję mnóstwo miejsca na bagaż. Mogę zabrać do przodu dodatkową wodę, śmieci z biwaku a nawet trochę drewna, jeśli na szlaku jest z tym problem. Dodatkowo mam awaryjne miejsce, które czasami się przydaje, gdy na przykład zachodzi potrzeba dokonania roszad wśród mniej doświadczonych załóg.

Nie namawiam na wybór żadnego konkretnego kajaka, tym bardziej, że wszystkie kryteria, o których piszę są mocno subiektywne. Zdradzę jednak, że ostatnio, moje ulubione łódki to polietylenowe kajaki Perception Vista.

W wielu miejscach w Internecie znalazłem informację, że szlak kajakowy Nidy zaczyna się w Motkowicach. To zapewne pozostałość po czasach, gdy kajaki posiadał tylko MOSIR w Pińczowie, który organizował spływy właśnie od tego miejsca. Tymczasem w Motkowicach zaczyna się… najnudniejszy fragment rzeki. To, co najciekawsze jest dużo wyżej lub- już w mniejszym stopniu- niżej, poniżej Pińczowa. Płynąc Nidą najlepiej kajaki zwodować na którymś z jej odcinków źródłowych: Białej lub Czarnej Nidzie. Tutaj znajdziemy wszystko, czego na spływach kajakowych szukamy: ciekawą rzekę, piękne krajobrazy i święty spokój.

Świętokrzyskie jest w mojej ocenie generalnie regionem bardzo atrakcyjnym turystycznie, choć może jeszcze nie dorobiło się marki, na jaką zasługuje. Warto tu przyjechać nie tylko na kajaki. Wiele atrakcji turystycznych znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie rzeki lub zgoła nad jej brzegiem. Można zatem połączyć wyjazd na kajaki ze zwiedzaniem. Mówię tutaj o takich miejscach jak Jaskinia Raj, Zamek w Chęcinach, Skansen Tokarnia, Zamek Rycerski z Sobkowie czy Wiślica. To tylko niektóre obiekty nad rzeką warte odwiedzenia.

Tych, którzy na kajakach szukają samotności i intymnego kontaktu z naturą Nida także nie zawiedzie. Ponieważ wiosenna Nida bywa kapryśna większość wsi zbudowano w roztropnej odległości. Daje to gwarancję pełnego kontaktu z naturą i zapewnia kameralność płynięcia. Świętokrzyskie, słynne wysiłkiem rolnika i partyzanta, powinno też być chwalone za gościnność. Nigdy- a płynąłem Nidą ze dwadzieścia razy- nie miałem problemów z okoliczną ludnością.

Ptaki są kolejnym powodem, dla którego warto się wybrać nad Nidę. Moja wiedza na temat tych skrzydlatych stworzeń ogranicza się do tego, że w Kejefsiaku w lot rozróżnię hotwingsy od twistera, ale byłem kiedyś na spływie Nidą z rasowymi ornitologami i ci, co chwilę przeżywali intensywny orgazm. W Ostrowie nad Czarną Nidą działa zresztą Ptasi Azyl, gdzie o ptakach można się pewnie dowiedzieć czegoś więcej. Mnie wystarczy przeczytana gdzieś opowieść. Każdego wieczoru, gdy zachodzi słońce ptakom wydaje się, że umierają. Gdy wschodzi słońce, zdziwione, stwierdzają, że podarowany im został jeszcze jakiś czas wśród kwiatów. Dlatego tak pięknie śpiewają. Przyjedź na kajaki posłuchać jak ptaki dziękują za kolejny dzień.

Pilica nadaje się świetnie zarówno na krótkie wycieczki jak i na wielodniowe wyprawy. To najdłuższy lewobrzeżny dopływ Wisły, więc kilometrów do przepłynięcia trochę jest. Jest też gdzie spać, choć na elegancki pensjonat na końcu każdego etapu nie ma co liczyć. Miałem raczej na myśli niezwykle malownicze miejsca na rozbicie namiotu, czyli to, co tygryski lubią najbardziej. Na marginesie: zupełnie nie rozumiem, po co jeździć na spływy kajakowe, jeśli nie chce się spać w namiotach. Przecież to integralny element tej zabawy. Śpiąc pod dachem ma się co prawda ciepłą wodę osobno, zimną osobno, ale nie widzi się spadających gwiazd, mgły rozciągającej się nad wodą, nie czuje stopami porannej rosy. Trochę chyba szkoda z tego rezygnować…

Pilica jest bardzo prostym szlakiem kajakowym, który śmiało można polecić także początkującym kajakarzom oraz rodzinom z małymi dziećmi. Najlepiej zacząć w Maluszynie, gdzie kończą się wszystkie przenoski a naturalna, malownicza rzeka pozwala na bardzo miłe płynięcie. Wyżej bywa różnie. Fragmenty bardzo fajne przeplatane są odcinkami, nudnymi i uregulowanymi. Niektórzy spływy kajakowe zaczynają już od Szczekocin. Można i tak, tym bardziej, że etap Sczekociny-Przyłęk należy do najpiękniejszych na całej rzece, ale kilka ciężkich przenosek trochę psuje całą przyjemność.

Interesujący jest też dolny bieg Pilicy, szczególnie w okolicach Spały. Tylko, żeby dopłynąć aż tutaj musimy przebułować zbiornik Sulejowski i pokonać zaporę w Smardzewicach. W dolnym biegu Pilica jest już szeroką rzeką. Na szczęście i tutaj nie brakuje fajnych miejsc do kąpieli i biwakowania. Kajaki możemy wypożyczyć w co najmniej kilku wypożyczalniach działających nad rzeką. Kilka firm ma też w ofercie zorganizowane spływy kajakowe.

Jeszcze jedna uwaga odnośnie biwakowania. Może tak pechowo trafiałem, ale nawet najdziksza, niedostępna z pozoru kępa krzaków nad brzegiem, miała często swojego właściciela. Chwilę po rozbiciu namiotów wyłaniał się z mgły jakiś pan Zenek, który upierał się, że to jego „pole campingowe”. Oparcie sprawy o bar szybko kończyło spór. Cóż, miejscowi też chcą mieć z kajaków jakąś przyjemność…

Większym problemem były biwaki. Nocowaliśmy bowiem, nie tam gdzie mieliśmy ochotę, lecz tam gdzie czekał na nas samochód z bagażami i były to często miejsca… hmm, mało kameralne. Jako się rzekło szlak kajakowy Czarnej Hańczy jest bardzo popularny. Kajaki w liczbie trzech milionów czekające w kolejce do śluzowanie to był widok, do którego musieliśmy przywyknąć, choć trzeba przyznać, że samo pokonywanie śluz na Kanale Augustowskim było już wielką atrakcją.

Kolejną atrakcją były babiny sprzedające wprost z pomostów rozmaite wiktuały własnej produkcji: jagodzianki, racuchy, miód a nawet pyszne domowe winko. Taki kajakowy McDrive, bez wysiadania z łódki. Lokalesi przychodzili też na biwaki z kartaczami, świeżym mlekiem i ciastem drożdżowym nie mając ze zbytem najmniejszych kłopotów. To jest właśnie smak wakacji: drożdżówka z mlekiem nad brzegiem rzeki!

Nie obyło się też bez kolejnej lekcji. Choć spływy kajakowe kojarzą się głównie z wodą, tym razem pokory nauczyło nas słońce. Małżonka, choć z kajakami już obyta, nieroztropnie płynęła cały dzień bez okularów i czapki. Skończyło się wizytą w szpitalu w Augustowie gdzie „piasek w oczach” nazwali bardziej fachowo zapaleniem spojówek.

Czarna Hańcza jest bardzo atrakcyjnym szlakiem kajakowym. Jest też banalnie łatwa, dlatego można ją polecić wszystkim, którzy na kajaki dotąd nie mieli okazji się wybrać.

Ekipa na kajakach okazała się wyśmienita. Młodzi, niebaczący na niewygody i uczciwie co wieczór pracujący na kolejnego kaca. Nikomu nie przeszkadzało, że kajaki były „starszego typu”. Nasz miał co prawda małą nieszczelność, ale jakoś sobie poradziliśmy. Fakt, że przydzielony nam przewodnik, nigdy nie płynął Drawą, też nie miał znaczenia i przydawał tylko całej wyprawie aurę prawdziwej eksploracji. Płynęliśmy z bagażami, co oznaczało, że sami decydowaliśmy o miejscu noclegu, wybierając na biwak tereny malownicze i zwykle niedostępne od strony lądu.

Tego lata nauczyłem się dlaczego spływy kajakowe muszą być przeprowadzane według konkretnych reguł bezpieczeństwa. Jedną z nich jest zasada jednoosobowego kierownictwa. Poznaliśmy jej wagę, płynąc przez Drawsko. Byliśmy na środku jeziora, gdy nagle zaczęła się załamywać pogoda. Część osad chciała płynąć dalej ale przewodnik był nieubłagany, wydając zdecydowaną komendę do brzegu, natychmiast, bezdyskusyjnie. Ledwo ostatnie kajaki dobiły do brzegu, na jeziorze rozpętało się piekło. Wiatr wywracał jachty i łamał drzewa. Dobrze, że nie było nas już na wodzie…

Drawa jest uważana za jedną z piękniejszych polskich rzek, najzupełniej słusznie. Oczywiście, jak każdy szlak kajakowy ma nudniejsze fragmenty jak na przykład nieszczęsną Prostynię, ale już odcinek prowadzący przez Drawieński Park Narodowy jest bezkonkurencyjny. Ciekawym przeżyciem była też możliwość przepłynięcia przez poligon. W sumie pokonaliśmy kajakiem ok. 180km . Dla mnie ten spływ był ważny jeszcze z jednego powodu. Były to pierwsze wakacje jakie spędziłem z pewną uroczą blondynką, która jeździ ze mną na kajaki do dziś, już jako żona.